Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον ολικό αρνητή στράτευσης Δ. Δημτσιάδη

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον ολικό αρνητή στράτευσης Δ. Δημτσιάδη, Πέμπτη 8/11, 12μ.μ. στην κατάληψη Παραρτήματος. Ο αναρχικός ολικός αρνητής στράτευσης Δ. Δημτσιάδης δικάζεται για την δεύτερη ολιγόμηνη περίοδο ανυποταξίας του. Υπενθυμίζουμε πως στο σύντροφο έχουν γίνει ήδη 4 διώξεις τα δύο τελευταία χρόνια που έχει επιλέξει να μην παρουσιαστεί για να υπηρετήσει τον εθνικό στρατό, ενώ αντίστοιχα του έχουν φορτωθεί και 4 πρόστιμα των 6.000 ευρώ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ.

Ούτε μια ώρα στο στρατό, πατρίδα μας όλη η γη.

Δεν πολεμάμε για τα αφεντικα, πόλεμο σε κράτος και κεφάλαιο.

Posted by asapatras in Αντιπολεμικό/Ολικοί αρνητές στράτευσης, Εκδηλώσεις / Αφίσες/ Κείμενα της συνέλευσης

Πανό αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Mε αφορμή την τέταρτη κατα σειρά δίωξη μέσα σε δύο χρόνια του συντρόφου Δημήτρη Δημτσιάδη, αναρτήσαμε πανό αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης στη πόλη της πάτρας. Συγκεκριμένα, το πρώτο πανό στην πλατεία Γεωργίου «Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης Ούτε μια ώρα στο στρατό Πατρίδα μας όλη η γη«, στην πλατεία Όλγας«Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης Δεν πολεμάμε για τα αφεντικα Πολεμο σε κράτος και κεφάλαιο« και στην οδό Κανελλοπούλου μια από τις εισόδους στην πόλη «Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης Ούτε εθνικός ούτε θρησκευτικός ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός«.

Posted by asapatras in Αντιπολεμικό/Ολικοί αρνητές στράτευσης, Εκδηλώσεις / Αφίσες/ Κείμενα της συνέλευσης

Ο Ζακ είναι ένα ακόμα θύμα του ταξικού/κοινωνικού πολέμου που βιώνουμε

Την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου ο 33χρονος Ζακ Κωστόπουλος βρίσκεται εγκλωβισμένος μέσα στο κοσμηματοπωλείο/ενεχυροδανειστήριο Di Angelo στην οδό Γλάδστωνος, στην Ομόνοια. Ο ιδιοκτήτης, Ευάγγελος Δημόπουλος, που την ώρα εκείνη απουσίαζε, τον βρίσκει να προσπαθεί να σπάσει την πόρτα, που έχει κλείσει αυτόματα, για να διαφύγει. Σε βίντεο που κυκλοφορεί τις επόμενες ώρες, ο Ζακ φαίνεται καταβεβλημένος και ανήμπορος. Μην μπορώντας να παραβιάσει την πόρτα κι ενώ ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης του εκτοξεύει διάφορα αντικείμενα, προσπαθεί να διαφύγει από τη βιτρίνα. Ο ιδιοκτήτης μαζί με τον Θάνο Χορταριά, ιδιοκτήτη μεσιτικού γραφείου στη γειτονιά και γνωστό για τη σχέση του (μέλος και εκπρόσωπος τύπου) με την εθνικιστική οργάνωση

«Πατριωτικό Μέτωπο», αρχίζουν τότε να κλωτσάνε σπασμένα γυαλιά στα μούτρα του 33χρονου, να τον κλωτσούν στο κεφάλι και στο σώμα με αγριότητα κι όλα αυτά μπροστά στα μάτια ενός κοινού που πλην ελαχίστων, απλά παρακολουθούν ένα συνάνθρωπό τους να βασανίζεται. Τη σκυτάλη παίρνουν οι «νόμιμοι» εκφραστές της βίας, οι μπάτσοι, που τον ξυλοκοπούν και του περνούν χειροπέδες, ενώ είναι αιμόφυρτος και αναίσθητος. Αιτία για όλα αυτά το ότι, σύμφωνα με τον κοσμηματοπώλη, μπήκε να κλέψει κρατώντας μαχαίρι, ενώ σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, μπήκε στο κοσμηματοπωλείο για να αποφύγει έναν καυγά. Σε κάθε περίπτωση το γεγονός είναι ένα. Ο Ζακ πεθαίνει λίγη ώρα αργότερα, αλυσοδεμένος, κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο, δολοφονικά χτυπημένος από φιλήσυχους πολίτες που ένιωσαν να απειλείται η ιδιοκτησία τους και μπάτσους που ακολούθησαν την «προβλεπόμενη διαδικασία».

Τα ηνία αναλαμβάνουν τα ΜΜΕ που έρχονται να πιάσουν το γεγονός εκεί ακριβώς που το αφήσαν οι δύο δολοφόνοι, καθώς και οι μπάτσοι που επενέβησαν και το κοινό που παρακολουθούσε. Μέσω του αδιαφιλονίκητου ρόλου τους ως βασικός έμπορος πληροφορίας και θεάματος αναπλάθουν την πραγματικότητα για να τη φέρουν στα μέτρα μιας κυρίαρχης ρητορικής: «Μπήκε με μαχαίρι», «Ναρκομανής σε κατάσταση αμόκ». Έτσι οριοθετείται σε πρώτη φάση η ίδια η πραγματικότητα, η οποία ξεκινά από την ιδιοκτησία του καταστηματάρχη και τελειώνει στην ποινικοποίηση ηθικά αλλά και νομικά της εισβολής σε αυτήν. Άρα το ερώτημα που τίθεται στο κοινωνικό πεδίο είναι κατά πόσο υφίσταται ή όχι το δικαίωμα στην αυτοδικία, η οποία, τι να κάνουμε καμιά φορά μπορεί να οδηγήσει και στο θάνατο. Σε δεύτερο χρόνο έρχονται στο προσκήνιο οι υπόλοιπες ταυτότητες του Ζακ : οροθετικός, ομοφυλόφιλος, drag queen, οι οποίες υπό το ίδιο πρίσμα του θεάματος θα επεκτείνουν το ερώτημα, αντλώντας από τα πιο αντιδραστικά και αλλοτριωμένα κομμάτια του κοινωνικού συνόλου. Μπροστά από την ταυτότητα του «πρεζάκια ληστή» στα ειδησεογραφικά πάνελ θα μοστράρει ο «ομοφυλόφιλος, οροθετικός» δίνοντας μια νέα διάσταση στην μέχρι τώρα “αποτρόπαια και αποκρουστική” πράξη της υποτιθέμενης ληστείας. Παράλληλα με το επίμαχο βίντεο της δολοφονίας προβάλλονται συνεντεύξεις του κοσμηματοπώλη και διεξάγονται αισχρά γκάλοπ με ερωτήματα όπως το «τι θα έκανες εσύ αν ήσουν ο κοσμηματοπώλης» της Τατιάνας Στεφανίδου ή το «είστε υπέρ της ηρωποιήσεως του επίδοξου ληστή, ομοφυλόφιλου και οροθετικού» του Γιώργου Καρατζαφέρη. Το παζλ του κανιβαλισμού θα έρθει να συμπληρώσει ακροδεξιά ομάδα που έκανε μια, προβαλλόμενη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, “παρέμβαση αλληλεγγύης στον πατριώτη κοσμηματοπώλη – παράσταση διαμαρτυρίας” έξω από το κοσμηματοπωλείο, δίνοντας το σύνθημα πως τα μιάσματα (κατ’αυτούς ομοφυλόφυλοι, αναρχικοί, ναρκομανείς κλπ.) δεν είναι αναγκαία σε αυτόν τον κόσμο.

Ο ρόλος που επιτελεί το θέαμα κοινωνικά δεν είναι απλώς μια άμεση προβολή των γεγονότων, είναι η ίδια η μεταστροφή της πραγματικότητας, η ανεστραμμένη αναπαράστασή της. Και μέσα από την αντικειμενοποίηση της πραγματικότητας μεταποιούνται και οι κοινωνικές σχέσεις, τα άτομα γίνονται παθητικοί δέκτες οπτικών ερεθισμάτων. Το περιστατικό της απόπειρας αυτοκτονίας ενός ανθρώπου στην Ομόνοια λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Ζακ, με το πλήθος από κάτω να αναμένει με τα κινητά και τις κάμερες ανα χείρας αλλά και τα χαμόγελα στο πρόσωπο φανερώνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο τη δύναμη που φέρει το θέαμα. Σε αυτό το πλαίσιο, το κράτος έρχεται να ισχυροποιήσει τη δική του θέση, αυτή του ρυθμιστή των κοινωνικών σχέσεων, του μοναδικού διαχειριστή και κατόχου του μονοπωλίου της βίας, του εγγυητή του νόμου και της τάξης. Το ιδεολόγημα της ακόμα περισσότερης αστυνόμευσης, έρχεται να απαντήσει στην κυρίαρχα κατασκευασμένη ανάγκη για ησυχία, τάξη και ασφάλεια, στην υποτιθέμενη επιθυμία των νομοταγών πολιτών, έτσι ώστε να μπει ένα τέρμα στην εγκληματικότητα. Να καθαρίσει το κέντρο της Αθήνας από τους περιθωριακούς, τα πρεζάκια, τους οροθετικούς, τους μετανάστες, τους μικροπαραβατικούς, τους μη παραγωγικούς, ώστε να κυκλοφορήσουν οι κανονικοί, οι φιλήσυχοι, οι καταναλωτές.

Ο Ζακ, γνωστός και ως Zackie Oh, όπως ήταν το όνομα της ντραγκ κουίν περσόνας του, ήταν γκέι, οροθετικός, τοξικοεξαρτημένος και ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Ο ίδιος είχε γευτεί ουκ ολίγες φορές την βία όντας κομμάτι του “κοινωνικού περιθωρίου” και επέμενε να αγωνίζεται ενάντια στην αορατότητα και την περιθωριοποίηση που επιβάλει η κυριαρχία σε όσες αποκλίνουν από τις κοινωνικές της νόρμες.

Όποιες και αν ήταν οι ταυτότητες που έφερε ο Ζακ και ανεξαρτήτως της δημοσιότητας που έλαβε η δολοφονία του λόγω του βίντεο που κυκλοφόρησε αλλά και του ποιός ήταν δεν αποτελεί ξεχωριστό και μεμονωμένο περιστατικό. Το ιερό δικαίωμα στην ιδιοκτησία δεν μπορεί να απειλείται ούτε κατά υπόνοια και η επίθεση του καταστηματάρχη ήταν η υπεράσπιση αυτού του ιερού. Η καπιταλιστική κοινωνία δομείται γύρω από την ιδιοκτησία, τρέφει και καλλιεργεί θρησκευτική λατρεία για αυτήν και τα καταστήματα, τα κοσμηματοπωλεία, τα εργοστάσια, οι τράπεζες είναι ναοί της. Τα αφεντικά, οι από τα πάνω αυτού του κόσμου, θα κάνουν τα πάντα για να την προστατέψουν, με αστυνομίες και στρατούς, αυτοδικώντας οι ίδιοι, προσλαμβάνοντας σεκιουριτάδες, μπράβους. Το δικαίωμα της ιδιοκτησίας έτσι όπως νοείται στο καπιταλισμό, είναι η δυνατότητα του αφεντικού να αντλεί υπεραξία από την εργασία άλλων, να πατήσει

 

επί πτωμάτων για να κερδίσει. Υπό αυτό το πρίσμα, η δολοφονία στην οδό Γλάδστωνος ήταν μέρος του ευρύτερου ταξικού πόλεμου που μένεται καθημερινά. Του πόλεμου που έχουν εξαπολύσει οι από τα πάνω στους από τα κάτω. Του ίδιου πόλεμου που φέρνει ένα τεράστιο κομμάτι του πληθυσμού παγκοσμίως στην εξαθλίωση.

Στον ελλαδικό χώρο βιώνουμε τα τελευταία χρόνια την όξυνση της καπιταλιστικής επίθεσης με τις απολύσεις, τη φτωχοποίηση, τις ασφυκτικές συνθήκες εργασίας, την ευρύτερη λεηλασία του φυσικού κόσμου, τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, τους μισθούς πείνας και παράλληλα την καταστολή κάθε κοινωνικής αντίστασης, τις εκκενώσεις των καταλήψεων, την επίθεση στα κέντρα αγώνα, στην ποινικοποίηση δεκάδων αγώνων (με αυτή των κατοίκων των Σκουριών να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδεγμα) τη διεύρυνση στη οντότητα και την εφαρμογή των τρομονόμων. Επιπλέον, σε διεθνές επίπεδο, και χωρίς να πάμε μακριά, εδώ στην ευρύτερη “γειτονιά” μας, κράτος και κεφάλαιο γεννούν πολέμους με το σωρό, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, στρατιωτικές επεμβάσεις, δικτατορικά καθεστώτα, συστηματική και καθολική υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής. Είναι ξεκάθαρο, για να επιβιώσει αυτό το σύστημα είναι αναγκαίο να περάσει από πάνω μας.

 

Σε αυτόν τον ταξικό πόλεμο, που ζούμε καθημερινά όλο και πιο έντονα, σημαντικό εργαλείο της κυριαρχίας είναι η καλλιέργεια του κοινωνικού κανιβαλισμού, της διάχυσης της βίας μεταξύ των καταπιεσμένων, κομμάτι του οποίου είναι και η δολοφονία του Ζακ. Είναι ο τρόπος με τον οποίο δαιμονοποιείται η μη κανονικότητα ώστε διάφορες κοινωνικές ομάδες να αλληλοσπαραχθούν. Είναι μια σαφής εφαρμογή του “διαίρει και βασίλευε”. Είναι κομμάτι της διεθνούς άνοδου του συντηρητισμού και της ακροδεξιάς, όπως γίνεται προφανές κι από τη ρητορική τους. Οι μετανάστες φταίνε για την ανεργία, οι μετανάστες και οι γκέι φταίνε για την υπογεννητικότητα, οι μετανάστες, οι τσιγγάνοι και τα πρεζάκια φταίνε για την εγκληματικότητα, οι απεργιές φταίνε για την έλλειψη ανάπτυξης κλπ. Με τον τρόπο αυτό το κράτος και το κεφάλαιο ορίζουν τον εσωτερικό εχθρό κι ενθαρρύνουν τους αυτόκλητους σερίφηδες, τους κάθε λογής ρουφιάνους, τους φασίστες με προβιά αγανακτισμένου πολίτη ή χωρίς, να συνδράμουν στο έργο του ελέγχου των από τα κάτω, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα γίνουν κι οι ίδιοι αφεντικά. Ας μη γελιόμαστε, σε αυτό τον πόλεμο κάποιοι έχουν πάρει θέση δίπλα στα αφεντικά, και για αυτούς αρκεί ένα φαντασιακό προσωπικής ανέλιξης ή έστω η πεποίθηση μιας ευνοϊκής αντιμετώπισης από τους σύγχρονους άρχοντες. Με αυτόν τον τρόπο αποδεικνύουν έμπρακτα πόσο πολύ θέλουν και πασχίζουν να ανήκουν στην κάστα των κυρίαρχων, των εξουσιαστών, των αφεντικών που δικαιούνται να έχουν και να ορίζουν, σε βάρος όσων “περισσεύουν”.

 

Όλα τα παραπάνω όπως και η “καταδίκη της βίας από όπου κι αν προέρχεται» δεν είναι τίποτα άλλο από ιδεολογήματα που έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ και να συνδράμουν στην υπεράσπιση των κυρίαρχων συμφερόντων. Στο ζήτημα περί ναρκωτικών που είναι ένα από όσα προβλήθηκαν αυτές τις μέρες στο δημόσιο λόγο, πρέπει να σταθούμε πέρα από όλα τα άλλα και στον τρόπο με τον οποίο κράτος και νομοταγείς πολίτες αντιμετωπίζουν τους εμπόρους ναρκωτικών (ιδιαίτερα όταν τυχαίνει να είναι ευυπόληπτοι μεγαλέμποροι, πλούσιοι και ισχυροί, βλ. Μαρινάκης) που ειναι εκ διαμέτρου αντίθετος με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τους τοξικοεξαρτημένους, δηλαδή σαν μιάσματα που η ζωή τους δεν έχει αξία και δέρνονται, φυλακίζονται, βασανίζονται. Αντίστοιχα εκ διαμέτρου αντίθετος είναι ο τρόπος αντιμετώπισης κάθε ισχυρού σε αντιδιαστολή με καθένα/μία που βρίσκεται από τα κάτω. Για άλλη μία φορά αναδεικνύεται η ταξικότητα της δικαιοσύνης. Όσοι ευθύνονται για την εκμετάλλευση, την καταστολή, τη φτωχοποίηση, μένουν στο απυρόβλητο, και δε θα μπορούσε να γίνεται και αλλιώς αφού αποτελούν μέρος του εθνικού κεφαλαίου, της εθνικής επιχειρηματικότητας, του κράτους, σάρκα από τη σάρκα του εξουσιαστικού κόσμου. Ιδιαίτερα για το ζήτημα των ναρκωτικών, το ίδιο το κράτος, οι μπάτσοι, το δικαστικό σύστημα τροφοδοτούν και συντηρούν κατά το δοκούν τη διακίνησή τους, με τις ανάλογες απολαβές. Επίσης, διαχρονικά σε ιδαίτερα οξυμένες ριζοσπαστικές περιόδους, τα ναρκωτικά (ιδιαίτερα τα λεγόμενα “σκληρά”) έχουν χρησιμοποιηθεί για την καταστολή των κινημάτων.

Απέναντι στο ζόφο και τη βαρβαρότητα, τον φόβο και την απογοήτευση να αντιτάξουμε καθημερινά τον αγώνα για ένα άλλο κόσμο. Έναν κόσμο αλληλεγγύης και ελευθερίας. Έναν κόσμο απαλλαγμένο από ιεραρχία, εξουσία, κανιβαλισμό, εκμετάλλευση και εξαθλίωση. Έναν κόσμο που δε θα προωθεί ως λύσεις των κοινωνικών προβλημάτων τη ρουφιανιά, τη δολοφονία όσων διαφέρουν ή μας χαλάνε τη μόστρα και τον «εκδημοκρατισμό» της αστυνομίας. Και απέναντι σε αυτό το σύστημα που θέτει την αξία της ιδιοκτησίας πάνω από την ανθρώπινη ζωή, που αν δε μας σκοτώσει κι εμάς το σίγουρο είναι ότι θα προσπαθήσει να μας ξεπατρέψει κοινωνικά και πνευματικά, θα απαντάμε πάντα ως εξής: η διάλυση του είναι η μόνη υπαρκτή λύση. Συλλογικοί κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες, ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο μέχρι την ολική απελευθέρωση, μέχρι το πέρασμα σε μια ελευθεριακή κοινωνία αλληλοβοήθειας και κοινοκτημοσύνης.

 

 

Φτώχεια, εξαθλίωση και κανιβαλισμός, αυτό είναι το κράτος και καπιταλισμός.

 

Ένας άλλος πόλεμος είναι εφικτός, ταξικός, κοινωνικός, αντικρατικός.

 

Posted by asapatras in Εκδηλώσεις / Αφίσες/ Κείμενα της συνέλευσης

Εκδήλωση με προβολή ενάντια στους πλειστηριασμούς

https://athens.indymedia.org/media/events/2018/10/05/Document-page-002.jpg

 

Σάββατο 6/10 από τις 19:00 στην πλατεία Αγ.Σοφίας

Προβολή του ντοκυμαντέρ «Si se puede», για το κίνημα κατά των εξώσεων πρώτης κατοικίας στην Ισπανία (υποτιτλισμός από τη Συνέλευση Εργαζομένων/ανέργων από την πλατεία Συντάγματος)

Η ανακοίνωση της Ανοιχτής συνέλευσης αναρχικών Πάτρας που μοιράζεται σε κινητοποιήσεις ενάντια στους πλειστηριασμούς.

Οι πλειστηριασμοί είναι έκφανση της καπιταλιστικής λεηλασίας στις ζωές μας

Τα τελευταία χρόνια γίναμε παρατηρητές μιας αύξουσας κρατικής καταστολής και γενικότερης ανθρωποφαγίας που επεβλήθησαν υπό την πρόφαση των περιβόητων «προαπαιτούμενων» για την εισαγωγή στον τραπεζικό μηχανισμό στήριξης, με κύριους παροχείς την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Επί κυβέρνησης Παπανδρέου ανακοινώθηκε από το Καστελλόριζο – το όποιο διαδραμάτιζε στην τότε γεωπολιτική δυναμική έναν όρο συμβολικό – η εισαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ προκειμένου να σωθεί από την πρόφαση της ολικής χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ σε όλες και σε όλους μας γνωστή. Από μια περίοδο φαινομενικά άφθονων παροχών και ατέρμονης κατανάλωσης μεταβήκαμε σε μια εποχή βίαιης προσαρμογής, διότι όπως διακήρυτταν τα συστημικά μέσα ανά την Ευρώπη, «ο ελλαδικός λαός ήταν αργόσχολος και απείθαρχος», χαρακτηριστικά τα οποία έπρεπε να εξαλειφθούν και έτσι εξαλείφθηκαν.

Η βίαιη προσαρμογή είχε ως κύριο διακύβευμα τη «σωτηρία της χώρας» – όπως την ονόμαζαν – και στο βωμό αυτής της σωτηρίας, γίναμε θεατές μιας άνευ προηγουμένου συνολικής επίθεσης κράτους-κεφαλαίου, η οποία διαπέρασε όλο το εξουσιαστικό οικοδόμημα, σε όλα τα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά επίπεδα. Από την εφαρμογή των οικονομικών και ποινικών πολυνομοσχεδίων που νομιμοποιούσαν αλλά και ηθικοποιούσαν τη βίαιη επίθεση στις ζωές μας (τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα του φυσικού περιβάλλοντος και όλα τα μέτρα λιτότητας) μέχρι την συνολική όξυνση της καταστολής, με τους μηχανισμούς επιβολής που διαθέτει, με την εφαρμογή των τρομονόμων, την όξυνση της αστυνομικής βίας, τις εκκενώσεις καταλήψεων, τις προφυλακίσεις, όλα όσα ξερνάει η κρατική βία και στοχεύει να χτυπήσει τους αγώνες και τις αντιστάσεις. Φυσικά, μία τέτοια μετάβαση δεν έγινε εν μία νυκτί, αντιθέτως υπολάνθανε, μέχρις ότου εφαρμοστεί συνολικά στον ελλαδικό χώρο το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Και το σχέδιο αυτό δεν περιλάμβανε απλώς μια βίαιη προσαρμογή σε ένα αμιγώς οικονομικό επίπεδο, αλλά η προσαρμογή επιτελέστηκε πολυεπίπεδα από την γαλούχηση σε ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής που αφορούσε όλες τις πτυχές της σύστασης των ατόμων.

Στην «αχαλίνωτη» εποχή, κυριαρχούσε επί δεκαετίες μια έντονη φιλολογία και προβαλλόταν ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής με όρους του «φαίνεσθαι» και της κοινωνικής ανθρωποφαγίας, που στηριζόταν σε μια ατέρμονη υπερκατανάλωση. Φυσικά, η φυσιογνωμία του «αργόσχολου υπερκαταναλωτή», δεν θα μπορούσε ποτέ να καταστεί εφικτή αφ’ εαυτής, αλλά έπρεπε να κατασκευαστεί κοινωνικά επί δύο αξόνων: έναν ψυχολογικό και έναν οικονομικό. Η ενιαία ταυτότητα των «από τα κάτω», η κοινωνική ταξική συνείδηση έπρεπε πρωτίστως να αποκρυφθεί και ύστερα να αλλοιωθεί, μέσω μιας ρητορικής που στελεχώθηκε επί του ατομικού προτάγματος της κοινωνικής ανέγερσης και του κύρους, προσιδιάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το περιβόητο «American Dream». Πέραν της κατασκευής των απαραίτητων ψυχολογικών κινήτρων, ωστόσο, έπρεπε να τίθενται και τα κατάλληλα οικονομικά εφόδια προκειμένου να καταστεί η εν λόγω μετάβαση εφικτή και σε ένα υλικό – καθημερινό επίπεδο. Αυτό κατέστη εφικτό μέσω της κατασκευής της τραπεζικής και χρηματιστηριακής φούσκας, μέσω της παραγωγής καινούργιων χρηματοοικονομικών προϊόντων και της μαζικής δανειοληψίας, τα οποία αποτελούσαν τις αναγκαίες συνθήκες και τους παροχείς για την κάλυψη πλασματικών αναγκών. Στην περίοδο των μαζικών δανειοδοτήσεων και της καταναλωτικής μανίας οι καταναλωτές επένδυαν σε υπερτιμημένες αξίες, που διαμορφώνονταν απ’ την ίδια ευκολία πρόσβασης στο δανεισμό, μια ευκολία που παρά μόνο τυχαία δεν ήταν. Οι σχέσεις ιδιοκτησίας, η κατοχή όλο και περισσότερων αντικειμένων αποτέλεσαν τον προορισμό ζωής, ήταν ταυτόχρονα το δόλωμα και η παγίδα. Διαφαίνεται, λοιπόν, πώς ήδη από την περίοδο «προ-κρίσης» δεν προοικονομούνταν απλώς τα όσα συμβαίνουν σήμερα, αντιθέτως αποτελούσαν ήδη πραγματικότητα.

Οι διάφοροι συστημικοί λόγοι και πρακτικές διαχώρισαν την σύγχρονη ελλαδική και γενικότερα ευρωπαϊκή ιστορία σε δύο εποχές των «μετά» και «προ» κρίσης, με στόχο να αποδοθεί ένα «δίκαιο» και μια «ορθολογικότητα» στις πολιτικές πρακτικές ενός ιστορικού μετά, ενός μετά της προσαρμοστικής λιτότητας, της χαλιναγώγησης, της πειθαρχίας, ενός μετά που στην ελληνική περίπτωση «έμελε να εξευρωπαΐσει τους απείθαρχους βαρβάρους». Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά περί ταυτολογίας των δύο φαινομενικά εκ διαμέτρου αντίθετων περιόδων, όπου η πρώτη προετοίμαζε και ταυτόχρονα «δικαίωνε» το έδαφος ανάπτυξης και εδραίωσης της δεύτερης. Η μεταβολή των κοινωνικο-οικονομικών συσχετισμών, επέφεραν αναπόφευκτα και αλλαγές στην κατανομή των εισοδημάτων, με τη σταδιακή περικοπή τους,δημιουργώντας τους λεγόμενους μισθούς πείνας. Από τη μία πλευρά η περίοδος παραγωγής υπερκαταναλωτικών υποκειμένων και από την άλλη η περίοδος της συμμόρφωσης στις εξουσιαστικές επιταγές.

Ένα από τα αποτελέσματα όλων αυτών για μεγάλα κοινωνικά κομμάτια, είναι η αδυναμία εκπλήρωσης των δανειοληπτικών τους υποχρεώσεων, κομμάτι των οποίων είναι τα κόκκινα δάνεια που πρέπει να ρυθμιστούν. Κάτι τέτοιο επί της ουσίας σημαίνει πλειστηριασμοί και κατασχέσεις ακινήτων συμπεριλαμβανομένης και της πρώτης κατοικίας, γεγονότα που αποτελούν κομμάτι της αναπαραγωγής του κεφαλαίου των τραπεζών. Το κεντρικό πλάνο των επισπευδουσών τραπεζών αποτελεί η αγορά των ακινήτων μέσω των πλειστηριασμών που γίνονται επί της εμπορικής και όχι αντικειμενικής αξίας των ακινήτων, γεγονός που συνεπάγεται πολλαπλάσια αναπαραγωγή του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Στην τσέπη των τραπεζών πέραν της υποτίμησης της αξίας του ακινήτου προστίθενται και οι πολλαπλασιαστές επιτοκίων, όπως αναφέρθηκαν παραπάνω, που τέθηκαν στην αρχή των καταναλωτικών δανειοδοτήσεων, υπό άλλους όρους και συνθήκες, και αποτέλεσαν μια «εκ του μηδενός» παραγωγής κεφαλαίου. Οι πρώτες εστίες αγωνιστικής αντίδρασης απέτρεπαν για καιρό τη διεκπεραίωση των πλειστηριασμών μιας και απαιτούταν η φυσική παρουσία συμβολαιογράφου στον εν γένει δημόσιο χαρακτήρα του διαγωνισμού. Ωστόσο, τον τελευταίο χρόνο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, θεσμοθέτησε και νομιμοποίησε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, αίροντας την απαίτηση διενέργειάς του στα ειρηνοδικεία θέτοντας πλέον ένα καινούργιο πλαίσιο κατασταλτικών πρακτικών. Παρότι δρούμε απέναντι στα ιδιοκτησιακά και περιουσιακά φετίχ, αναγνωρίζοντας την ιδιοκτησία ως βασικό πυλώνα του καπιταλισμού που θέτει ήδη με την αποδοχή της ένα εξουσιαστικό πλαίσιο, ταυτόχρονα υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου στις βασικές ανάγκες της τροφής, της ενδυμασίας, της στέγασης κτλ., που προαπαιτούνται για μια ανθρώπινη διαβίωση. Η στέρηση όλων των αυτών δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορες/ους και αμέτοχες/ους. Προσφέροντας την αλληλεγγύη μας και ταυτόχρονα τονίζοντας την αντιφατικότητα που ενέχει η σχέση ιδιοκτησίας – ελευθερίας, στεκόμαστε δίπλα στις καταπιεζόμενες και στους καταπιεζόμενους, στοχεύοντας τον μηχανισμό των πλειστηριασμών και συγχρόνως προτάσσοντας την απελευθέρωση από τα δεσμά της ιδιοκτησίας. Προτάσσοντας τις καταλήψεις ως χώρους κάλυψης των βασικών μας αναγκών και συγχρόνως ως κέντρα αγώνα για την καθημερινή πάλη για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Στην Πάτρα μέχρι στιγμής ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς έχουν αναλάβει τα συμβολαιογραφία της Ραβαζούλα Αθηνάς (Βότση 52), Παπαγεωργίου Βασιλικής (Βότση 21), Μητροπούλου Ειρήνης (Κανάρη 45).

ΟΛΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ, ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΕ ΒΙΛΕΣ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΑ.

ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ.

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ, ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΙ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ, ΜΑΧΗΤΙΚΟΙ, ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

 

Posted by asapatras in Εκδηλώσεις / Αφίσες/ Κείμενα της συνέλευσης, ταξικοί αγώνες

Ενημέρωση από τις δράσεις για τα 5 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Στα πλαίσια της συμπλήρωσης 5 χρόνων από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από το μαχαίρι του φασίστα, χρυσαυγίτη Ρουπακιά κι ενώ ο αγώνας ενάντια σε φασισμό, εθνικισμό και πατριωτισμό είναι πιο επίκαιρος από ποτέ, πραγματοποιήσαμε μια σειρά αντιφασιστικών/αντικρατικών δράσεων.

-Το Σάββατο 15/9, πραγματοποιήσαμε αντιφασιστική/αντικρατική συγκέντρωση με μικροφωνική στην πλατεία Όλγας, όπου κρεμάστηκε πανό και μοιράστηκαν κείμενα.
-Την Τρίτη 18/9, μοιράσαμε κείμενα στην προσυγκέντρωση της πορείας, στην πλατεία Γεωργίου.
-Την Παρασκευή 21/9, πραγματοποιήσαμε αντιφασιστική/αντικρατική συγκέντρωση με μικροφωνική στην πλατεία στη συμβολή των οδών Ευβοίας και Ανθείας, στα Ζαρουχλέικα. Η συγκέντρωση στηρίχθηκε από συλλογικότητες και ατομικότητες. Κρεμάστηκαν πανό, μοιράστηκαν κείμενα και πραγματοποιήθηκε πορεία γειτονιάς με μοιράσματα, τρικάκια, γράψιμο συνθημάτων σε τοίχους.

Posted by asapatras in Αντιφασισμός, Εκδηλώσεις / Αφίσες/ Κείμενα της συνέλευσης

Θεματικό άνοιγμα στην κατάληψη Παραρτήματος. Με αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο και προβολή του ντοκυμαντέρ «Η αγέλη των λευκών λύκων»

Θεματικό άνοιγμα στην κατάληψη Παραρτήματος.

Με αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο και προβολή του ντοκυμαντέρ «Η αγέλη των λευκών λύκων» (Εξάντας 2008), που καταγράφει τη θανάσιμη δράση Ρώσων σκίνχεντ.

Πέμπτη 27/9 από τις 19:00 στο Παράρτημα.

Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό είναι κομμάτι του συνολικού αγώνα ενάντια σε ότι τον συντηρεί και τον αναπαράγει, ενάντια στον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου, τον κόσμο της εξουσίας.

Αυτοοργανωμένες κοινότητες αγώνα ενάντια στη φτώχεια, την εκμετάλλευση,την εξαθλίωση, τους πολέμους,την περιχαράκωση των ζωών μας.

 

Posted by asapatras in Αντιφασισμός, Εκδηλώσεις / Αφίσες/ Κείμενα της συνέλευσης
css.php